Wintersfeer

Gisteren had ik geen tijd om eropuit te trekken, omdat ik op stap was met de grote kleindochters. Daarom laat ik nu nog wat foto's van de wintersfeer van afgelopen zaterdag zien.

Met tegenlicht creëer je toch altijd een heel bijzonder sfeertje.

Zoals wel te zien is op de eerste foto en op die hieronder, heeft de sneeuw geen goed gedaan aan de ijsvorming.

Door de sneeuw is extra goed te zien dat er een olifantenpaadje gemaakt is en gebruikt wordt door fietsers. Wikipedia zegt:
Een olifantenpad of olifantenpaadje (Frans: chemin de l’âne, Engels: Desire Line of Desire Path) soms ook wel afstekertje genoemd is een niet-officieel fiets- of wandelpad dat door gebruikers van de reguliere fiets- en wandelpaden in de loop van de tijd wordt gecreëerd. Meestal ontstaat een dergelijk pad in een stuk groen, om zo een klein stuk van de officiële route af te kunnen snijden.

Misschien dat de eigenaren van deze fietsen daar ook wel hebben gereden.

IJspret

Nadat ik de stoute schoenen had aangetrokken, ben ik gisteren naar de vijver in het Slingepark, zo'n 500 m van ons huis vandaan, gelopen. Ik wilde toch wel wat van de ijspret meemaken. Er was een klein baantje uitgezet, waarvan dankbaar gebruik werd gemaakt door jong en oud.

De schaatsen moeten natuurlijk wel eerst ondergebonden worden.

Alle begin is moeilijk.

Lang leve de stoel! Het blijft een ideaal ding om op te steunen op het gladde ijs.

Wil je meedoen aan een elfstedentocht, dan zul je moeten oefenen, oefenen en nog eens oefenen. Kun je het linksom, dan moet je het ook rechtsom leren. En dat terwijl linksom al zo moeilijk is. Klik op de foto voor een filmpje.

De eerste schaatsstreken op het ijs moeten natuurlijk vastgelegd worden voor later.

Over haar kan ik alleen maar zeggen: schattig.

Geniet van het winterse weer. Ik wens iedereen een

Echt winter

Dit is mijn weer. Echt winter. Vorst en sneeuw. Er is alleen een nadeel voor mij. Op de fiets ga ik echt niet als er sneeuw ligt. Al niet sinds ik een meisje van ± 15 jaar was. Met de auto wil ik niet al te veel op stap en lopen gaat heel slecht. De sneeuw zorgt er dus voor dat mijn wereldje heel klein is. Maar dat is totaal geen probleem. Zo'n dag als gisteren is alleen genieten voor me. Bijvoorbeeld als ik vanachter mijn pc naar ons pleintje kijk. Het wordt zo mooi versierd door de sneeuw.

Vanuit het keukenraam heb ik uitzicht op siergras, bedekt met een wit laagje. De krulletjespluimen zijn op deze manier veel beter te zien.

Maar ook in de tuin is genoeg te zien. Zelfs op de ombouw van de klikobakken. Door de prachtige sneeuwvlokken gaan die er veel mooier uitzien.

Toen de zon een beetje ging schijnen, zag de tuin er met het witte spul heel vrolijk uit.

Ook al hebben we dan geen ijsbaan op het pleintje, rondjes op de slee is zeker zo leuk voor ons buurmeisje.

IJskoud ommetje

Eerst een mededeling vooraf. De foto's van het bloembolschikken van gisterochtend worden eind volgende week op mijn speciale bloemenpagina geplaatst. Dan heeft iedere bloemschikgroep de opdracht uitgevoerd.

Gistermiddag heb ik het nuttige met het aangename verenigd. Ik moest op stap en heb op de terugweg even een ommetje gefietst naar 'ons' strandje. Kijken hoe het er daar uitziet met ijs. Onderweg zag ik dat niet elk ijsvloertje geschikt is om te schaatsen.

Bij het strandje was te zien dat het water was gezakt en dat de glijbaan weer droog te bereiken is. Echter, ik zal niemand aanraden om er vanaf te glijden. De landing is koud en hard.

De palen waren ook weer goed zichtbaar. Zonder vogels. Die zullen vast op een beschut plekje deze barre omstandigheden proberen te overleven. Deze plek is niet bepaald goed om te schaatsen. Een groot windwak vlak achter de palen en verderop een vaarweg naar ons dorp die nog niet dichtgevroren is, zijn niet bepaald geschikt voor de smalle ijzers.

Door de stevige wind van de afgelopen dagen ligt er aan lager wal een zeer hobbelige ijsvloer. Wel mooi om te zien, maar niet om te zwieren over het ijs.

Het was heerlijk om in deze kou te fietsen. Met de wind mee was het bijna warm. De forse tegenwind maakte het behoorlijk koud. Het thuiskomen en opwarmen zorgde voor een heel voldaan gevoel. Nu het zo koud is, gaan we steeds meer vogels in de tuin zien. Ik zag voor het eerst een pimpelmeesje bij de pindakaaspot. Deze is bijna leeggesnoept door de muis(jes). Tijd om een nieuwe te kopen, zodat de vogeltjes ook kunnen aanschuiven.

Techniek

Er zijn van die dagen dat je in huis bezig bent en aanwezig moet zijn, zodat je niet naar buiten kunt om te genieten van het heerlijke weer. Zo'n dag was het gisteren. Een van de redenen dat ik aanwezig moest zijn, is dat de pianostemmer kwam. Niet het meest aangename bezoek, want je wordt tureluurs van het gepingel. Voordat alle snaren gestemd zijn, duurt wel een uurtje. Voor het stemmen moet de piano natuurlijk open gemaakt worden. En dat vind ik wel een feest. Want het binnenste bestaat eigenlijk alleen maar uit rijtjes.

Heel vernuftig hoe het interieur eruit ziet. Een brok techniek.

Pennetjes, viltjes, hamertjes, snaren, dempers. Teveel om op te noemen.

Ik had het nooit eerder bewust gezien. Maar alle toetsen zijn in het inwendige genummerd. Zoals te zien is, heeft onze piano 85 toetsen. Standaard is 88 toetsen.

De bassnaren zijn de meest indrukwekkende snaren. Om ze meer massa te geven zijn ze omwikkeld met koperdraad. Moet ik natuurlijk niet al te hardop zeggen, want piano's zouden daardoor een gewild object kunnen worden voor duistere figuren.

Als je het toetsenbord ziet, kun je je haast niet voorstellen wat een techniek er nodig is om geluid uit het apparaat te krijgen.

Een druk op een toets en dan zet dit stangetje met viltje alles in werking en kun je tonen horen. De techniek in het interieur blijft me boeien.