Home

Knuf

Laatste logs

Wegwerkzaamheden
Heerlijk bij het wat…
Zondag
Vreugde en verdriet
Oostenrijks?
Licht
Sneeuw?

Bloemschikken

Uitdaging

Stedenbezoek

Mail

Uitdrukkingen

Fotobewerking

Linken

Over mijzelf

Archief

Aanbevelingen



Waarschuwing


Powered by Pivot - 1.40.7: 'Dreadwind' 
XML: RSS Feed 
XML: Atom Feed 

Wegwerkzaamheden

Dinsdag 29 Juli 2014 om 00:00

Ellmau ligt aan de Bundesstrasse B178. Een doorgaande weg naar de Tauerntunnel. Een drukke weg dus, met name in het weekend met alle vakantiegangers. Er moet dan ook meestal lang gewacht worden voordat je de weg kunt oversteken. Daar komt eindelijk verandering in, met als gevolg dat er sinds vorig jaar hard wordt gewerkt om de weg verdiept aan te leggen met een rotonde, viaducten en wegen voor het bestemmingsverkeer. Op het bord staat daarover informatie. Op de foto linksboven is het huis waar wij verblijven net niet te zien (linksboven). Het onderkomen van Annemarie wel (rechts). (klik op de foto voor een vergroting)


Er wordt hard gewerkt.


Het verkeer moet momenteel heel zacht rijden in alle bochten die aangelegd zijn om de bouwers ruimte te geven.


In Oostenrijk hoeft men niet veel af te graven voor een goed wegbed door de rotsachtige ondergrond.


Helaas ontnemen de kranen wel het mooie uitzicht op de Wilder Kaiser.


Gelukkig zijn er nog plekjes waar hij wel in volle glorie is te zien (klik op de foto voor een vergroting).


Het huis waar wij verblijven lag altijd aan een doodlopend weggetje. Afgesloten met een slagboom. De slagboom is (tijdelijk?) weggehaald om het verkeer de gelegenheid te geven op een andere plek ook op de B178 te komen. Om van de oprit weg te rijden, is nu een stuk gevaarlijker geworden. Daarom is er een spiegel geplaatst. Ideaal voor een goed uitzicht. Het huis spiegelt mooi in dit hulpmiddel. De gele parasol staat op 'ons' balkon.

Heerlijk bij het water

Maandag 28 Juli 2014 om 00:00

Vorige week was een heel aparte week. Niet alleen door de ramp, maar ook door mijn lichamelijke toestand. Het was warm, eigenlijk heel heet de eerste dagen. 's Zondags in de feesttent op het verjaardagsfeestje van Annemarie viel het met de hitte nog wel mee. De zijflappen stonden open, waardoor er zo af en toe een koel windje doorheen blies. Bovendien was het asfalt, waarop de tent stond, natgespoten, wat ook voor afkoeling zorgde. 's Maandags was het 34° C. Wij hadden wat boodschappen nodig uit het dorp, maar onze taxichauffeuse was aan het werk. We zijn dus gaan wandelen. Een afstand van ongeveer 1 km heen en weer 1 km terug. En dat pakte voor mij helemaal verkeerd uit, ondanks dat we regelmatige even stopten. Ik had energie nodig om de hitte te lijf te gaan en energie om te wandelen. Geen goede combinatie. Dinsdags was ik dan ook helemaal kapot, maar ben toch met Annemarie meegereden naar St. Johann, waar zij iets op moest halen. De thermometer in de auto gaf 14° C aan, een verschil van 20° C. Heerlijk. Woensdag belde Annemarie op of we naar de Hintersteinersee in Scheffau wilden gaan. Daarvoor zijn wij altijd in. De hitte was gelukkig echt uit de lucht en er dreven wat wolken aan de hemel. Parkeren we meestal aan de oostkant, dit keer reed Annemarie naar het westen, zodat ik voor het grootste gedeelte geleidelijk aan naar beneden kon lopen. Was heerlijk om met koeler weer een stuk, zo'n 2,5 km, te kunnen lopen. Er was van alles en nog wat te zien onderweg, zoals dit schaap met de prachtig gekrulde horens.


Of dit uitzicht op het meer terwijl we langs een weiland vol met bloemen liepen.


In de berm zag ik bloemetjes die ik daar nog niet eerder had gezien en niet zo snel kon thuisbrengen.


Tot ik de half ontloken knop zag, ging mij een licht op. Een alliumsoort.


Als je langs zo'n wei kunt lopen, word je vanzelf vrolijk en vergeet je lichamelijke ongemakjes.


We kwamen steeds dichter bij het water en passeerden deze rij haardhout. De eigenaar kan het zo te zien de komende winter wel warm houden.


Boven de Wilder Kaiser kwamen steeds meer donkere wolken. Zouden we het droog houden?


We liepen langs een weitje waar een moeder alpaca en haar jong (dat ik in de vorige log liet zien) stonden. Leuke beesten. Of het normaal is dat een alpaca zo geschoren wordt als deze, weet ik niet. Apart is het in ieder geval.


Het werd steeds dreigender.


Maar we hadden geluk. Pas toen we in de buurt van de bomen kwamen, vielen er een paar druppels. Ik heb de paraplu gebruikt, maar dat was meer om de camera te beschermen. Bij thuiskomst hoorden we van onze gastvrouw dat het daar gehoosd had.


Aan het eind van het meer hebben we een verfrissing genomen. Annemarie liep terug om de auto te halen en Jan en ik bleven tot zij er was op het terras zitten. Geen straf als je uitzicht hebt op zulke mooie bijna bloeiende bloemen, de Afrikaanse lelie (Agapanthus).


Prachtig kleuren bij het wat groenige water is de monnikskap (Aconitum).


Oh pardon, niet goed te zien. Nu wel.


Nog een laatste blik op het meer voordat we instapten bij Annemarie. Het was een heerlijke middag geweest, die alle ellende van de maandag en dinsdag deed vergeten.


Voordat wij op verjaardagsvisite gingen, liet ik foto's zien van onze rondreis door Europa. In de laatste log waren we net gearriveerd in Ellmau. We hadden inmiddels 2315 km afgelegd op doorreis, waarbij alle kilometers tijdens de uitstapjes niet zijn meegerekend. Morgen start ik met de laatste foto's van onze reis en die zijn gemaakt in en rond Ellmau.

Zondag

Zondag 27 Juli 2014 om 00:00

Vandaag niet een foto in een bepaalde categorie, maar 'gewoon' eentje omdat het zo'n lief en leuk dier is. Het is een jonge alpaca. De wol van alpaca's is zeer zacht en dat is een tweede reden dat de foto hier staat, want mijn zondagse bloemetje is ook zeer zacht en viltig.


De betekenis van dit mooie bloemetje is spirituele schoonheid en daarom wens ik jullie een

edelweiss (Leontopodium alpinum)

Vreugde en verdriet

Zaterdag 26 Juli 2014 om 00:00

Gisteren zijn we weer thuisgekomen na een heel bijzondere week. Een week waarin vreugde en verdriet elkaar afwisselden. Vreugde om de verjaardag van Annemarie. Verdriet en medeleven met de nabestaanden van de vliegramp. We hebben in Oostenrijk lang niet alles meegekregen wat hier in Nederland gebeurde en leefde, want internet en kranten kun je wel lezen, maar dan voel je nog niet echt wat men hier voelde. Toen wij gisteren na een vertraging van ongeveer anderhalf uur op Eindhoven landden, stonden daar nog de twee vliegtuigen die weer slachtoffers naar Nederland hadden gebracht. Ze daar te zien staan, bezorgde me koude rillingen. Wat me gisteren ook erg getroffen heeft, wat niet te vergelijken is met het immense verdriet van de nabestaanden, was het verdriet van onze gastvrouw in Ellmau. Die ochtend hadden ze hun zo lieve en trouwe huisgenoot gedurende 10 jaar moeten laten inslapen. Al een tijd was hij niet goed door hartproblemen. Maar die laatste nacht kon hij niet meer. Hij was echt op. En ook al is het een hond, het was een huisgenoot. Een ieder die een huisdier heeft moeten laten inslapen, weet hoe ingrijpend en moeilijk zo'n beslissing is en hoe intens je verdriet kan zijn om het gemis. Dag lieve Bodo.

Oostenrijks?

Vrijdag 25 Juli 2014 om 00:00

Onze laatste avond hier hebben we doorgebracht op een Oostenrijks pleintje met behoorlijk wat toehoorders, waarvan velen uit Nederland kwamen, die luisterden naar een Nederlandse band. Daarvoor moet je dus in Oostenrijk zijn. ;-)


Vandaag vliegen wij terug naar Eindhoven. Ons vliegtuig zou landen op het moment dat nu de ceremoniële ontvangst van de kisten met slachtoffers plaatsvindt. Hoe laat of hoe vroeg het nu wordt, is op het moment van schrijven nog niet bekend.

Licht

Donderdag 24 Juli 2014 om 00:00

En toch gloort er aan het eind van de tunnel licht.

Sneeuw?

Woensdag 23 Juli 2014 om 00:00

Waren de weilanden een paar weken geleden nog overwegend geel gekleurd, nu zijn ze - voor zover nog niet gemaaid - overwegend wit. Doet me aan sneeuw denken. ;-)